سفر در چمدانم جا نگرفت،
رفتن را به تماشا نشسته ام.
پروانه هاي خشکيده را شماره مي کنم
            و قاصدک هاي سوخته را دفن.
تقويم من پر از ديروز است،
نکند فردايي در کار نيست؟

من فکر می‌کنم به تخمک‌های خورشید‌ خانم هم نباشد که چه روزی چه کسی دلش گرفته یا شاد است یا استرس دارد و هیجان زده است. او فقط بلد است بسوزد. همین. روزها می‌گذرند و آنگونه که ما با روزگار رفتار می‌کنیم او هم با ما همان می‌کند.

آدمها هرکدام شبیه خودشان می میرند

من با آدم برفی موافقم

بمبهای تنهایی را در من کار گذاشته باشد/

تو هم بزار/برو/به جهنم!

من در بهشت خویش

بدون سیب هم خوشم

مثل ساعتی که عقربه هایش ایدز گرفته باشد/

تو هم بگیر/بخواب

دستهای من به من مبتلا شده اند

شانس آوردم که چشمهای تو خوابیده پارس می کند

اینجا توالت عمومی کجاست؟

کار خصوصی دارم

دستم خسته شد از اینکه هی رفت و آمد هی رفت وآمد

هی!

اما نیامد......تف!

مثل شعرهای زیادی که درخواب برتورفته باشد/توهم برو

بزارآرام رابگیرم/بخوابم

هی!

یک نفربیایداین شعرخصوصی را

                   عشق عمومی کند

مردی رفت آرام رابگیرد وبخوابد

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم میشدی . و من همه آسمان را دنبالت میگشتم، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت میکردم.

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی . توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود ، نور از لای انگشت های نازکت میچکید . راه که میرفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان.تو گلی بهشتی به سمتش پرت میکردی و او کفرش در می آمد . اما زورش به ما نمی رسید . فقط میگفت: همین که پایتان به زمین برسد ، میدانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی ، آرام و قرار نداشتی . آسمان را روی سرت میگذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که میشد در آغوش نور به خواب میرفتی.

اما همیشه خواب زمین را میدیدی . آرزویی، رویاهای تو را قلقلک میداد. دلت میخواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا می گفتی و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد . من هم همین کار را کردم ، بچه های دیگر هم ، ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد .

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را . ما دیگرنه همسایه هم نبودیم و نه همسایه خدا. ما گم شدیم و خدا را گم کردیم ...........

دوست من ، همبازی بهشتی ام ! نمی دانم چقدر دلم برایت تنگ شده . هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ میزند: از قلب تو تا من یک راه مستقیم است، اگر گم شدی از این راه بیا.

بلند شو ، از دلت شروع کن . شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.

تنهایی چطور؟تنهایی مطلق.............

یه نگاه به دورو برت بنداز

تو به هیچ چیز و هیچکس وابسته نیستی

                         مطلق

تو آزادی؟!!!

تو آزادی .پس امتحان کن..................

    هیچستان خودتو پیدا کن

هیچستان را قُرُق کرده ام ... همه اخراج شده اند ... فقط خودم هستم و خودم ... هیچ کس را هم راه نمیدهم ... میخواهم تنها باشم ... تنهای تنها ... در هیچستانم ... هیچستان دیگر مال خودِ خودم است ... به کسی هم ربطی ندارد ... ورود ممنوع را دم در زده ام ...تنها ....

روز اول فکر کردم آهن‌ربای چشمانت مرا جذب کرده‌اند، امروز تازه فهمیدم قطب‌های ما همنام است رفیق 

. 

روياهاتو از دست نده

چون اگه رویاهاتو از دست بدي 

زندگي مثل  بالهاي بريده ي مرغي ميشه 

 كه مگه پروازو ديگه تو خواب ببينه

فردايي نيست............

حالم را در کل بخواهی خوبم.فقط کمی روی معده ام می سوزد.کمی دست چپم حس ندارد٬ کمی سرم گیج می رود و کمی هم حالت تهوع دارم...اما در کل اگر بخواهی خوبم...

خوب یعنی برتر(یا شدیدتر) گاهی...یعنی دیوانه تر...یعنی بیمار تر...یعنی عصبی تر.

امروز لجباز و یک دنده شاید...اخمو و بی اراده...مدادی پشت گوشم قدم می زدم.

خیابان ها و ماشین ها و آن آدم های کوکی با لب و چشم های جنبنده و گداها و پولدار ها و احمق ها و باز هم احمق ها و همه و همه یاد آن روزها انداخت مرا که می چرخیدم این طرف ها و آن طرف ها و سیگار برگ می کشیدم و رپ گوش می دادم و گرگ بازی می کردم و دعوا می گرفتم و در کل غلط های زیادی می کردم و عجب روزهایی بود...

آن روزها در کل بد بودم.فقط کمی می خندیدم.کمی داروهایم کم بود.کمی غم نمی کشیدم و کمی هم سالم نشان می دادم...اما در کل اگر اوضاع آن روزها را بخواهی بد بودم...

بد یعنی پایین تر(یا کمتر)گاهی...یعنی عاقل تر...یعنی سالم تر...یعنی خندان تر.

نگاه ساکت باران به روی صورتم دردانه ميلغزد                                                      

ولي ياران نميدانند که من دريايي از دردم                                                          

به ظاهر گر چه ميخندم ولي اندرسکوتي تلخ  

میگریم    

تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد

وجودنازكت ازرده گزند مباد  

تا عاقلان راهي براي خنديدن بيابند ديوانگان هزار بار خنديده اند

عشق با يك لبخند شروع ميشه با يك بوسه رشد مي كنه و با اشك تموم مي شه ،‌ روشنترين

آينده هميشه روي گذشته فراموش شده شكل مي گيره ، نميشه تا وقتي كه دردها و رنجا

رو دور نريختي توي زندگي به درستي پيش بری

آدم‌ها بلد نیستند که در یک خط راه بروند. از این شاخه به آن شاخه می‌پرند. باید خیابان‌ها را برایشان خط‌کشی کرد. آدم‌ها گیج و منگ‌اند. نمی‌دانند از زندگی چه می‌خواهند. همه‌ی زندگی‌شان را به دنبال پول سر این و آن کلاه می‌گذارند و آخر هم وقتی می‌بینند بیماری‌شان با میلیون‌ها تومان پول هم مداوا نمی‌شود، تازه می‌فهمند در زندگی چیز‌های مهمتری هم بوده که دیگر برای رسیدن به آنها وقت ندارند. آدم‌ها دل‌های بزرگی دارند. اما یاد ندارند چگونه همه‌ی اتاق‌های خالی دلشان را پر از عشق و دوستی کنند، بیشتر کینه‌ها‌یشان را در آن انبار می‌کنند.

آدم‌ها فکر می‌کنند خیلی قوی هستند، فکر می‌کنند خیلی می‌دانند، فکر می‌کنند تا همیشه خواهند بود، اما وقتی ابر‌ها دلشان از دست خودخواهی آنها می‌گیرد و زارزار گریه می‌کنند و سیل راه می‌افتد تازه می‌فهمند چقدر ناچیز‌اند. آدم‌ها هر شب قبل از خواب وقتی به آسمان نگاه می‌کنند فکر می‌کنند آسمان مال آنهاست، فکر می‌کنند دست دراز کنند می‌توانند ستاره‌ها را در مشت بگیرند، نمی‌دانند کهکشان‌ها بزرگتر از آن است که حتا در فکرشان بگنجد. نمی‌دانند ستاره‌ها کارهای واجب‌تری دارند تا اینکه هر شب زلف‌هایشان را برای آنها آب و شانه کنند.

ليك بينديش…

هر چه باشد زمان،زمان جدايي است

عصر روزهاي وصل نيست.

شبا به اميد چشات

آدمك اخر دنياست بخند

آدمك مرگ همينجاست بخند

دست خطي كه تو را عاشق كرد 

شوخي كاغذي ماست بخند

 آدمك خر نشوي گريه كني

كل دنيا سراب است بخند

ان خدايي كه بزرگش خواندي

بخدا مثل تو تنهاست بخند

 میدونی ٬ خیلی از آدما تو این دنیا زندگی میکنن که اهل اینجا نیستن . شاید نشه خیلی به خدا شکایت کرد که برای چی آین آدما رو ورداشته گذاشته اینجا چون احتمالاً اونم خیلی نمیدونه جریان چیه یا شاید این آدما اون چیزی نشدن که قرار بوده بشن یا اون پیش بینی میکرده ٬ و تو حتماً یکی از اونایی . خیلی به خودت تو این دنیا سخت نگیر اگه میبینی نمیتونی مثل بقیه باشی ٬‌نمیتونی از چیزایی خوشحال بشی که بقیه میشن یا هر چیه دیگه . زندگی تو و امثال تو شاید خیلی قابل مقایسه با موجودات دو پایی که بهشون میگی آدم نباشه . برای خودت با قانونای خودت زندگی کن ٬ من مطمئنم آدمایی هستن که همینجوری دوستت داشته باشن .

 میفهمم راجع به اینکه سرزمین نداری چی میگی ٬ میفهمم راجع به اینکه دیگه نمیتونی یه کسایی و یه چیزایی و یه نزدیکایی رو تحمل کنی چه حسی داری ٬ میفهمم هنوز با خودت درگیری که یه سری مسؤولیت‌هاتو اینجا جا گذاشتی . میدونی ٬ ما خودمون خودمونو اذیت و سرزنش میکنیم ٬ اما یه چیزی هست اونم اینکه نباید بذاری چیزایی که برات مهمن ٬ تو مرور زمان ٬ تو کلیشه‌های زندگی آدمای دور و برت حل بشن . نمیگم خودتو اذیت کن ٬ اما نخواه مثل آدما باشی و فراموش کنی . تو دیوونه‌ی دوست داشتنی ‌ای هستی ٬ خدا رو هم چه دیدی ٬ شاید یه روزی یه جایی تو یه شهری ٬ دهی ٬ بیابونی ٬ دشتی ٬ جایی که نمیدونم چیه برای گوسفندات نی زدی .

کورش تو نخواب که ملتت در خواب است ، آرامگه ات غرقه به زير آب است ، اينبار نه بيگانه که دشمن ز خود است ، صد ننگ به ما که روح تو بيتاب است

می خواهم

زمین را بغل بگیرم

با خودم ببرم وُ

در کهکشان دیگری بگذارم

اینجا ،

جاذبه اش

کم شده

امروز یک روز عادی است، آفتاب داغ است و درخت‌ها زیر دست باد‌های گرم تکان می‌خورند. یک روز معمولی و من امروز 2۳ بار به دور خورشید سوزان چرخیده‌ام. روز تولد من البته فقط برای من کمی با بقیه‌ی روزها فرق دارد.

گرچه هرچقدر که امروز برای من مهم است برای دیگران یک روز عادی است. روز تولد من آنچنان اتفاق خاصی نیافتاده است. زندگی همچنان جریان دارد و هر کس دنبال دغدغه‌هایش می‌دود. روز مرگ من نیز یک روز عادی خواهد بود. مثل همه‌ی روز‌های گرم دیگر. فقط این سالگرد‌ها را جشن می‌گیرم تا شاید بهانه‌ای پیدا شود برای گفتن دوستت دارم‌ها.

پس تا هستیم در این چرخ کهن باید لمس کنیم در کف دستانمان زندگی را، دوستی‌ را، عشق را. دستان یکدیگر را بفشاریم و قدر هم بدانیم چرا که این راه را فقط یکبار طی خواهیم کرد و تکراری در پی‌اش نخواهد بود.

 شيرمادر؛بوي ادكلن مي داد

                          دست پدر؛ بوي عرق

                                                 (گفتم بچه ام نمي فهمم )

 نان ؛ بوي  نفت  مي داد

                          زندگي ؛ بوي  گند

                                               ( گفتم جوانم نمي فهمم )

 حالا كه بزرگ شده ام

                  هر چيز ؛ بوي هر چيزي مي دهد

                                                باشد ؛ بدهد

  فقط پارك ؛ بوي گورستان 

                        و  شانه تخم مرغ ؛ بوي كتاب ندهد!

مي روم غمگين و نالان ، بهر من اشکي ميفشان

اي سراپا مهرباني، اي نگاهت آسماني

در دل نامهربانم، شوق ماندن مي نشاني

ترسم آخر در کنارم خسته و آزرده گردي

با همه خوبي و پاکي در خزان، پژمرده گردي

مي روم تا نشنوم آواز باران دو چشمت

مي روم چون مي هراسم شعله اي افسرده گردي

اي که در خوبي و پاکي چهل چراغ آسماني

قلب سردم را چه بي حاصل به سويت مي کشاني

عاشق و چشم انتظاري پاک و روشن چون بهاري

هر چه گفتم باورت شد  حيف از احساسي که داري

چشمه اي خشک و سياهم خسته اي گم کرده راهم

بگذر از من چون که ديگر زشت و سر تا پا گناهم

ترسم آخر در کنارم خسته و آزرده گردي

با همه خوبي و پاکي در خزان، پژمرده گردي

مي روم تا نشنوم آواز باران دو چشمت

مي روم چون مي هراسم شعله اي افسرده گردي

اي که در خوبي و پاکي چهل چراغ آسماني

قلب سردم را چه بي حاصل به سويت مي کشاني

قصه تلخ مرا کاش از نگاهم خوانده بودي

من گنه کارم تو خوب و مهرباني